6

" دارند آواز می‌خوانند،

بنفشه‌های نظرکرده

راه افتاده دارند می‌روند دامنه‌های دارآباد.

کمی بوی باران

کمی بوی خاک

و بعد خوابِ نَمی از خنکایِ پسين

و بعد کلماتِ ساده‌ای از سينِ هر سفر،

و من که دست می‌کشم بر سَحُوریِ سنگ،

و گريه می‌کنم در غيابِ تو.

پس چرا نمی‌خوانی عيسایِ آب‌های درياگذر!

بوی گلوی عرق‌کرده‌ی تو را دوست می‌دارم

بوی خویِ خالصِ ليمو، قرينه، غَش،

هی قاف و غينِ عطش! "

سید علی صالحی